André Pronk dacht dat zoon Mattijs homo was, bleek een terrorist in huis te hebben

NIEUWEGEIN – André Pronk heeft jarenlang het verkeerde geheim in huis gehad. Geen vriendje. Geen coming-out. Een terrorist. Zijn eigen zoon. Die nog steeds vraagt of de ketchup op is.

„De signalen stonden er,” zegt André aan de keukentafel, met de vlag nog in het plastic. „Geen meisjes. Kamer op slot. Rare tijden. Altijd die telefoon. Ik dacht: hij is homo. Ik oefende al in de auto. Ik accepteer je. Bleek dat ik het verkeerde woord aan het accepteren was.”

Mattijs Pronk, 24, thuiswonend, gemberhaar, bevestigt de correctie zonder te blinken. „Ik ben terrorist. Punt. Geen half werk. Geen ‘zoekende’. Geen ‘fase’. Dit is het. Het enige wat pa goed had, was dat ik iets achterhield. Hij koos alleen de variant waar je een taart bij krijgt.”

Het huis hangt vol met de restanten van Andrés voorbereiding. Een folder over hoe je een goed gesprek voert. Een taart van de Super. Opschrift: WE STEUNEN JE. De taart is droog. Het steunen ook.

„Ik wilde warm zijn,” zegt André. „Ik had zelfs Queer Eye aangezet. Tot dat gordijn. Nu zit ik met een zoon die zegt dat hij de samenleving beu is, terwijl hij nog op mijn Netflix zit en mijn wc-papier gebruikt. Dat is geen ideologie. Dat is kostgeld met extra stappen.”

Mattijs noemt dat „klassiek misverstand van de boomer”. „Hij ziet een slot en denkt aan een date. Het slot was voor de cel. De cel is mijn kamer. De organisatie ben ik. De lunch is van mam. Zo werken kleine cellen. Efficiënt. Weinig vergaderzalen.”

Hoe de waarheid bovenkwam? Zondag. Was. André ging naar binnen. Mattijs stond daar met het gezicht van iemand bij wie het incognitofilter kapot is. André vroeg of hij homo was. Mattijs zei nee. André vroeg waarom hij dan zo geheimzinnig deed. Mattijs zei het woord waar je op een verjaardag niet mee aankomt.

„Toen werd het stil,” zegt André. „Toen vroeg ik of terrorist een nieuwe term voor bi was. Want ik probeer bij te blijven. Daarna ging de taart terug in de doos. Die doos gaat niet meer open. Behalve als er bezoek komt. Dan is het weer een taart.”

De buurt had, net als pa, op de andere optie gewed. Vrouw van nummer 17: „Alleen lopen. Geen vriendin. Beetje chagrijnig. Wij dachten: gay. Scheelt een wijkapp. Nu moeten we een nieuwe app beginnen en die wil ik ook niet.”

Een vriend van Mattijs, naam bekend bij de redactie, samenvatting: „Hij is wél dat wat hij zegt. Hij is er alleen kut in. De meeste terroristen hebben een netwerk. Mattijs heeft een oplader en een vader die een vlag heeft gekocht. Dat is geen cel. Dat is een zolder met mening.”

Moeder Pronk wil vooral weten of hij nog komt eten. „Of hij nou van jongens houdt of van het omverwerpen van dingen, de aardappels zijn om zes uur klaar. En de vlag blijft hangen. Scheelt gedoe. De buren denken dan iets lichts. Dat hebben we nodig.”

André heeft inmiddels een nieuwe speech. Die bevalt hem minder. „Eerst was het: ik hou van je wie je ook meeneemt. Nu is het: ik hou van je, maar de wifi gaat uit als je dat woord nog een keer bij het ontbijt gebruikt. In dit huis mag je van mannen houden. Van mijn broodrooster afblijven is verplicht.”

Mattijs sluit af vanaf de overloop, deur op een kier, als een man met een agenda en geen rijbewijs. „Laat die vlag maar. Goede dekmantel. Iedereen denkt dat ik een geheim heb dat leuk is. Het geheim is minder leuk. Het eten is wel lekker. Dat blijft. Revolutie of niet: ik ben om zes uur beneden. Anders slaat ze de aardappels droog en dan hebben we écht een aanslag op de sfeer.”

André, tot slot, duwt de taart dieper in de doos. „Ik had een zoon die uit de kast zou komen. Ik heb een zoon die uit zijn kamer komt voor patat. Ik verwerk dat. Ik verwerk het met koffie. En als de AIVD belt: hij is een terrorist, ja. Maar hij is ook om half negen zijn was nog niet van de gang gehaald. Begin daar maar eens mee.”