NOODUITZENDING: Tim Balk heeft de avond vermoord en noemt het fatsoen

AMSTERDAM/UTRECHT – Dit is geen afzegging. Dit is een executie met een lockerscherm. Tim Balk heeft om 18:26 drie levende mensen doodgeschoten met twee zinnen en is daarna teruggegaan naar z’n heilige bank alsof bloed een notificatie is die je later wel wegveegt.

„Ik ga niet mee man boys”

„Kan niet echt maken om af te zeggen”

Lees het. Proef het. Het smaakt naar magnetron en verraad. Man boys. Alsof we z’n nichtjes zijn. Alsof we een voetbalplaatje komen ruilen. We gingen iets doen in een stad. Amsterdam of Utrecht. Een nacht met tanden. Een nacht die terugbijt. En deze slappe, lauwe, in zichzelf geklapte lul kiest een plan zonder naam omdat afzeggen „niet kan”. Niet kan. Alsof z’n andere afspraak een begrafenis is. De enige begrafenis is deze. Wij zijn de kist. Hij is de voorganger. Hij zegt amen en gaat zitten.

Sydney Slobbe heeft de telefoon zo hard vastgehouden dat z’n botten om ontslag vroegen. „Godverdomme Tim. Kanker Tim. Tim met z’n morele kompas dat naar de bank wijst als was het het kindje Jezus. Jij gaat niet mee. Jij gaat nergens heen. Jij gaat de geschiedenis in als de man die een avond wurge en daarna vraagt of we het nog gezellig vonden. Nee. Het is niet gezellig. Het is een autopsie. We knippen je naam uit de chat en plakken hem op een prullenbak. Daar hoort hij. Bij restafval. Bij schillen. Bij jou.”

Enrico Molegraaf praat tegen de stoel. De stoel praat niet terug. Dat maakt de stoel al een beter mens. „Kan niet maken om af te zeggen. Broer. Schat. Lijk. Jouw andere plan is geen plan. Jouw andere plan is een scherm dat je aankijkt tot je hersenen in saus veranderen. Zeg dat scherm af. Zeg je bord af. Zeg de versie van jezelf af die denkt dat trouw zijn aan niks nobel is. Trouw aan niks is ontrouw aan alles. Ontrouw aan ons. Ontrouw aan de trein. Ontrouw aan de mogelijke spuugplek achter Utrecht Centraal die vanavond een altaar had kunnen zijn. Jij kiest droog. Jij kiest stil. Jij kiest de dood met wifi.”

Dion Peters staat in een jas als een lijkschouwer die te vroeg is gekomen. De ov-chipkaart trilt in z’n hand alsof ze zelf mee wil. „Ik had m’n lijf al opengezet. Stad-modus. Drink-modus. Misschien-neuk-modus. Misschien-kots-modus. Alle poorten open. En dan Tim. Tim de portier van niks. Tim die de nacht dichtdoet omdat hij ‘niet kan maken’. Ik hoop dat z’n plan vanavond naast hem komt zitten, z’n wang vastpakt en fluistert: je had moeten gaan, sukkel. Je had moeten zweten. Je had moeten leven. Nu ruik je naar stekkerdoos. Nu ruik je naar een man die z’n vrienden begraven heeft met twee duimtikken en daarna een aflevering aanzet alsof de aarde niet net is opengebarsten.”

De Discord is een mortuarium met emojis. Eerst kanker. Dan kom toch. Dan een foto van een stoel. Dan een kapsalon. Dan iemand die „ik haat je” stuurt en dat meent tot hij het niet meer meent en het daarna nóg een keer meent. Rouwen gaat hier via vet en vloeken. Bloemen zijn voor mensen met een uitvaartverzekering. Wij hebben chips. De chips gaan op de stoel. De stoel heet Tim. Ze gaan op Tim zitten tot Tim kruimels is. Kruimels antwoorden tenminste als je erop trapt.

Wat hij niet kan afzeggen, blijft een geest. Geen nicht. Geen dienst. Geen naam. Alleen een heilig moeten dat stinkt naar excuus. Als het écht was, stond er een zin drie. Zin drie bestaat niet. Zin drie is een hol. In dat hol woont Tim. Tim neukt z’n eigen nee tot het nee zwanger is. Over negen maanden komt er een nieuw nee. Dat nee heet ook Tim.

Het iets gaat door. Niet uit hoop. Uit wraak. Drie mannen stappen een stad in als een vloek. Ze drinken voor hem. Ze vloeken voor hem. Ze laten een stoel leeg alsof ze een demon voeden. Als hij later vraagt hoe het was, krijgen ze één antwoord, in deze volgorde: kut, jij, alsjeblieft stik in je eigen agenda, kom volgende keer of kom nooit, nooit is eerlijker.

Laatste stand: Slobbe wil de trein missen expres, puur om Tim de schuld te geven van een trein die hij niet eens haalt. Molegraaf bewaart het screenshot als relikwie. Peters checkt in alsof het een vloek is die je hardop moet zeggen. Balk zit. Balk ademt. Balk heeft fatsoen. Fatsoen is een ander woord voor moord met trage handen.

Tim gaat niet mee, man boys.

De avond is dood.

De stoel eet chips.

De stoel wint.